.
Overal in de stad Amsterdam hangt deze foto van een jongen/meisje dat je met blosjes op de wangen aankijkt. Een mooie, intieme maar toch directe foto van een kind op de rand van de puberteit. Het bovenlichaam is ontbloot, blosjes op de wangen en een onderzoekende blik. Deze bijzondere foto, gemaakt door fotografe Trea van Drunen, is niet alleen een blikvanger voor de voorbijganger in de stad. Het is tevens de winnende foto in de Pride Photo Award-wedstrijd 2011.
Afgelopen mei was Naima El Bezaz bij Aletta op bezoek vanwege het project ‘de top tien van feministische uitingen in diverse Europese landen’. (FRAGEN). Zij was uitgenodigd als hedendaags tegenwicht van Anna Meulenbelt, wiens boek ‘de schaamte voorbij’ in de Nederlandse top 10 staat.
El Bezaz las een stuk voor uit haar boek Vinexvrouwen. Een tekst over een voorval waarin zij als ‘nieuwe Nederlander’ gepositioneerd werd. Met zelfspot en tegelijkertijd een pijnlijke spiegel voor hoe wij ‘ouwe Nederlanders’ zo goedbedoelend (niet) omgaan met onze medemens.
Stine Jensen, Neerlands jongste vrouwelijke filosoof, schreef het essay voor de Week van de Filosofie. Ze stortte zich voor het onderzoek op prikkelende vragen rond intimiteit in de publieke ruimte. Ondertussen legt ze ook behoorlijk wat van haarzelf bloot. In de zomer bieden de medewerkers van Aletta je een aantal interessante boeken uit onze collectie. Voor op het strand of balkon, naast de tent of in het vliegtuig.
Donderdag 9 juni was de opening van de tentoonstelling ‘Elke dag een draadje ... Borduren in gevangenschap, 1940-1945’, in het Verzetsmuseum Amsterdam. De tentoonstelling gaat over vier thema's in oorlogstijd waarin geborduurd werd.
Er is ook een deel over borduren na de oorlog en daarvoor heeft Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis een zogenaamde feestrok in bruikleen gegeven, het slotstuk van de tentoonstelling.
Soms, heel soms overkomt het je. Je leest een boek of een gedicht, hoort een muziekstuk, staat oog in oog met een bijzonder kunstwerk of ziet een film of toneelstuk en je wordt geraakt. Er gebeurt iets met je. Iets wat niet in woorden te vangen is. Recent overkwam mij dat toen ik geheel onverwachts een boek kreeg met daarin een bloemlezing van de Hongaarse dichteres Zsuzsa Beney (1930-2006).
Gehoord en gezien: Notable Returns (1e concert) en Songs of love and decay (3e)
In het eerste kwartaal van dit jaar was er een kleine serie van drie concerten georganiseerd door VOLSAP. Anne La Berge is een van drijvende krachten van deze foundation. De concerten vonden plaats in het nieuwe muziekmakers centrum in Amsterdam Oost: muzyQ. Een prachtig gebouw, niet van de buitenkant, maar wel van binnen: een ruimtelijke kaal gehouden betonnen interieur waar het zindert van inspiratie. In een 'kleine' ruimte boven, ontving VOLSAP haar publiek.
Internationale Vrouwendag. Met de trein op weg naar Den Haag pak ik een Metro mee. Lezend zie ik geen woord over vrouwendag. Ook niet op de dubbele vrouwenpagina’s. Gemiste kans? Bij Lelylaan stapt mijn collega in. We nemen nog even de enquête over de website door: Goed nieuws de bezoekers lijken behoorlijk tevreden over onze website. Zonder vertraging komen we aan en lopen door het 'bruisende Den Haag'. Via de nieuwbouwprojecten in en om het station komen we bij de 'het oude deel' rondom de Hofvijver. Een groot contrast. Daar aan het water ligt het Historisch Haags Museum.
‘Als een miniatuurtornado suist een kakkerlak langs de smalle brits waarop Tommy zit.’ Dat is de eerste pakkende zin van Het Krokodillengat. Deze roman verscheen in 2007 en is van de hand van Saskia Wieringa, directeur van Aletta. Het Krokodillengat is een opmerkelijk boek omdat het gruwelijke feiten uit de recente Indonesische geschiedenis vermengt met fictie. Bovendien is het met vaart geschreven en dus echte pageturner die je maar moeilijk kan wegleggen als je er eenmaal aan bent begonnen.
Photoshop wordt vaak als de hoofdschuldige gezien aan de onzekerheid van de moderne vrouw. Door het gesleutel aan foto’s in glossy tijdschriften vervloeken wij, normale stervelingen, massaal de poriën in onze neus en twijfelen we over hoe normaal ons geslachtsdeel is. Om in de woorden van Ariel Levy te spreken, we proberen massaal een schoonheidsideaal na te streven dat niet eens echt bestaat.
Prostitutie is één van de moeilijkste onderwerpen waar ik als feminist mee worstel. De ene dag lift ik op de Noam Chomsky boot mee, en ga ik er vanuit dat prostitutie en pornografie per definitie daden van geweld zijn. De andere dag vervloek ik mijn normatieve houding ten opzichte van seksualiteit. Dat ik nou geen geld wil verdienen met mijn geslachtsdelen, betekent niet dat het verdorven is om dat wel te doen. En ben ik niet eigenlijk ontzettend patriarchaal bezig, als ik prostitutie alleen vanuit een mannelijke context beschouw?
