.
In de veronderstelling dat ik het boek over haar Joodse grootouders en haar jeugd in Praag had gekocht, begon in afgelopen december aan een boek van Madeleine Albright. Al na bestudering van de inhoudsopgave en het lezen van de inleiding, kwam ik er achter dat ik een totaal ander boek in handen had dan gedacht. De pre-kerstvakantiestress zullen we maar zeggen.
In 2008 schreef Barack Obama geschiedenis. Als eerste gekleurde man won hij de presidentsverkiezingen van de Verenigde Staten. En met hem betrok de eerste zwarte vrouw, afstammeling van Afrikaanse slaven, het Witte Huis als First Lady. Vijftig jaar na de officiële afschaffing van de segratie koos het overwegend conservatieve en religieuze Amerika voor verandering. Het was deze boodschap, van verandering, die hem zo populair maakte in de aanloop naar de verkiezingen.
“Iedereen moet iets van zijn of haar leven kunnen maken, ongeacht geslacht, seksuele geaardheid, afkomst, religie, levensovertuiging of handicap. Dat vraagt van iedereen een bijdrage: van individuen zelf, sociale partners, overheden, levensbeschouwelijke groepen en etnische gemeenschappen. De overheid kan anderen alleen met overtuiging aanspreken als zij zelf het goede voorbeeld geeft”. Deze zinsnede staat in het regeerakkoord ‘Bruggen slaan’ dat deze week gepresenteerd werd.
Met stijgende verbazing en groeiende verontwaardiging las ik gisteren een column van Margriet Oostveen in NRC Handelsblad. Een columniste die ik zeer hoog acht. Haar verhaal gaat over Groen Links, het aftreden van Jolande Sap en het gedoe in de partij. Maar die column is vooral verontrustend omdat het persoonlijke en het politieke vermengd worden, niet door de columniste maar door de partij in kwestie. Met karaktermoord als gevolg.
Last week I attended the 14th European Congress of Business and Professional Women (BWP) Europe. The venue of this international meeting was Sorrento, Italy. A beautiful place on the Amalfi Coast with ditto weather. We convened in a nice hotel, set on a mountain, overlooking the Naples Bay. And discussed, attended workshops, networked, had a couple of very nice dinners and one touristic trip along the coast. In other words a true treat, for both the heart and mind, for the hardworking professional woman.
Gevangen in huis, en op vakantie mee in de kofferbak
Er leven in Amsterdam minimaal twee- tot driehonderd ‘verborgen’ vrouwen. Vrouwen die vrijwel nooit buiten komen, in angst leven voor hun echtgenoot en vaak geen Nederlands spreken. Dit blijkt uit onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut in opdracht van de gemeente Amsterdam.
Trouw, 6 september 2012, Alwin Kuiken
Meer dan acht jaar heb ik naast het Haagse Binnenhof gewerkt. Geregeld zag ik kamerleden, journalisten en bewindslieden in het ‘wild’. In trein naar Den Haag, achter een biertje op een terrasje op het Plein of wandelend over het Binnenhof. En even vaak zag ik pas ’s avonds op het nieuws welke groep er die dag gedemonstreerd had en vooral ook waarvoor of waar tegen. Kortom welk politiek issue die dag de waan beheerst had.
Het woord leiderschap wordt te pas en te onpas gebruikt in Nederland. Het is tijden bon-ton geweest om politici en premiers gebrek aan leiderschap te verwijten. Een mannelijke premier als Kok kreeg het verwijt saai te zijn, geen visie te hebben en geen leiderschap te tonen. In feite werd hij neergezet als een anti-leider, terwijl hij voor Nederland een moeilijke klus heeft geklaard. Uit het voorgaande voorbeeld blijkt wel dat Nederland niet gekenmerkt wordt door “macho-leiders”.
Vrouw in Formule 1 Vrouwelijke coureurs zijn zeldzaam binnen de Formule 1. Maar in het komende seizoen zal zich in elk geval een vrouw tussen de racende mannen begeven. De Spaanse Maria de Villota wordt testrijdster bij Marrusia. In haar carriere was ze tot dusver niet erg succesvol, en jong is ze ook niet meer. Maar het team bezweert dat het zeker geen PR-stunt is. Als ze het toch verder schopt dan het rijden van tests wordt ze de zesde vrouw in de geschiedenis die in de Formule 1 rijdt.
Ik groeide op in Adana, in het zuiden van Turkije, in de jaren zestig. Mijn vader was -in mijn herinnering- altijd aan het werk. Mijn moeder was huisvrouw, druk met vele huishoudelijke taken in een gezin met drie kinderen, zonder wasmachine en droger.
