Sneeuwwitje en Sherazade
Als meisje had ik een dik sprookjesboek. Vol met prachtige verhalen en met mooie paginagrote afbeeldingen die mijn fantasie prikkelden. Mijn favoriete sprookjes waren zonder uitzondering die over de kalief van Bagdad. Niet omdat het verhaal, symboliek of de moraal mij als tienjarige nou zoveel zeiden. Nee omdat de illustraties bij die sprookjes van uitzonderlijke schoonheid waren. Betoverend mooi en ze lieten iets zien wat ver van mijn alledaagse werkelijkheid afstond. Iets waarin ik kon wegdromen en mijn eigen verhaal scheppen.
