.
Op weg van Leuven naar Amsterdam bedenk ik hoe symbolisch het is dat ik met mijn scriptie de Johanna Naber prijs gewonnen heb, genoemd naar een historica die de stilte rond vrouwen in de geschiedschrijving doorbrak en mee aan de basis lag van het archief van de Nederlandse vrouwenbeweging. Haar historische spiegel van ‘oudtantes’ en ‘nichtjes’ bood feministische rolmodellen aan toekomstige generaties.
Moedersterfte is in veel landen hoog door schending mensenrechten van zwangeren
Schending van de mensenrechten van vrouwen, dat ligt aan de basis van de wereldwijd nog steeds hoge moedersterfte. Dat stelt Joghum Beltman in zijn proefschrift over moedersterfte in Malawi. Hij werkte tussen 1989 en 2006 als tropenarts in Malawi en berekent dat in die periode de moedersterfte niet daalde, maar is gestegen. Een te late behandeling van complicaties, de discriminatie van arme vrouwen en het onthouden van abortus, noemt hij overtredingen van de mensenrechten.
Wil jij niet een blogje schrijven over feministisch moederschap vroeg onlangs een collega aan mij. De bibliotheek van het instituut waarvoor ik werk had een nieuwe lading boeken binnengekregen. Een daarvan is getiteld practicing feminist mothering. En zij had het idee dat dit boek wel wat voor mij zou zijn.
Mijn naam is Madelène Spaan. En ik ben boos. Of ben ik alleen maar teleurgesteld? Ik ben in ieder geval verontwaardigd!
Last Thursday I accompanied the Ajax and Manchester United supporters to the Amsterdam Arena, squeezed together in the metro. However, where they turned left at the Amsterdam Bijlmer Arena station, I walked right to the Bijlmer Public Library. There, the panel discussion ‘Self-Made’ took place about self-representation of women from former Yugoslavia. The event was organised for the occasion of the launch of an exhibition, which was one of the outcomes of the research project “Visualising the Invisible.
Yesterday Aletta, Institute of Women’s History was visited by two feminist scholars from former Yugoslavia. Jelena Petrovic en Marijana Mitrovic were in the Netherlands as guests of Framer Framed and Imagine IC in Amsterdam. And those institutions were so kind to invite a number of us to lunch with them to exchange ideas and learn from each other. I was one of the lucky ones to get invited. It turned out to be an interesting exchange of views and ideas.
In het laatste nummer van het feministisch maandblad Opzij staat een groot artikel over het benutten van je erotisch kapitaal als vrouw. Verschillende vrouwen uit de machtige vrouwenlijst komen aan het woord over het inzetten van hun erotisch kapitaal. Een topadvocaat en een wetenschapper/buikdansers vertellen hoe hun erotisch kapitaal hen helpt in het dagelijks leven. En om de discussie kracht bij te zetten is 9 februari uitgeroepen tot Dag van het Erotisch Kapitaal.
In het begin van de jaren tachtig zat ik op de middelbare school. Ik was een nieuwsgierige tiener die gretig het wereldnieuws volgde. De verhalen over gevolgen van de mijnwerkersstakingen in Engeland en de gewelddadige demonstraties tegen het bewind van Margaret Thatcher maakten grote indruk op mij. In het dorp waar ik woonde werd zelfs eten, kleding en speelgoed ingezameld voor de mijnwerkersfamilies die berooid raakten door de stakingen.
Naar aanleiding van het tweedaagse interdisciplinaire congres ‘Uitsluitend emancipatie’ op 14 en 15 oktober werd op 13 oktober de debatavond ‘Emancipatie natuurlijk! Over onvanzelfsprekende seksuele emancipatie’ gehouden.
“Hebben ze in Oostenrijk nog geen homohuwelijk? Daar valt mijn hoofddoek vanaf!” riep Fatima Bourri toen ik vorige week met haar in cafe de IJsbreker zat. We hadden afgesproken omdat Fatima en ik beiden betrokken zijn bij een EU project, waarin onderzoek wordt gedaan naar discriminatie tegen tweede generatie ‘allochtone’ meisjes en jonge vrouwen in Nederland, Denemarken, Italië, Spanje, Frankrijk en Groot-Britannië.
