.
In 2008 schreef Barack Obama geschiedenis. Als eerste gekleurde man won hij de presidentsverkiezingen van de Verenigde Staten. En met hem betrok de eerste zwarte vrouw, afstammeling van Afrikaanse slaven, het Witte Huis als First Lady. Vijftig jaar na de officiële afschaffing van de segratie koos het overwegend conservatieve en religieuze Amerika voor verandering. Het was deze boodschap, van verandering, die hem zo populair maakte in de aanloop naar de verkiezingen.
“Kitty, jij bent aan de beurt… wat wil jij worden als je groot bent” Deze vraag van de meester in groep 6 kwam bij mij binnen als een bom. Nooit bij stilgestaan maar ik wist het antwoord wel meteen.
Een tijdje geleden schreef ik een blog over vrouwen en ambities. Als jonge meisjes dromen vrouwen er net zo goed als jongens over om rechter, astronaut of dokter te worden, maar gaandeweg blijken vrouwen deze ambities te verliezen of in te ruilen voor iets anders. Met name Nederlandse vrouwen worden daarom nogal eens bestempeld als ‘ambitie-loos’: vrouwen in Nederland zouden, zodra ze moeder worden ‘gewoon niet (meer) willen’. De realiteit is echter veel genuanceerder.
On April 1 2012 my term as director of Aletta institute for women’s history ended. I have been the first and only director of the institute under that name, for the Amsterdam women’s archive-cum-library changed from IIAV to Aletta in 2009. The merger with E-Quality that took effect during the Summer of 2012 necessitates another name change. During my 7 years as director I had another job as an academic, occupying the first chair on women’s same-sex relations crossculturally, at the University of Amsterdam.
Al schrijvend en boetserend met letters doen sommige woorden mij smullen, terwijl andere een zekere weerstand bij mij oproepen. Ambitie valt in deze laatste categorie. Nee, ik zou niet graag als ambitieus te boek staan. Iemand met ambitie is gedreven, dat zeker en laat zich door niets of niemand weerhouden. Blik vooruit gericht en recht op het doel af. Een ambitieuze vrouw. Gruwel. Vanwaar die afkeer? Wil ik dan niets bereiken, heb ik dan geen doelen in mijn leven?
Met stijgende verbazing en groeiende verontwaardiging las ik gisteren een column van Margriet Oostveen in NRC Handelsblad. Een columniste die ik zeer hoog acht. Haar verhaal gaat over Groen Links, het aftreden van Jolande Sap en het gedoe in de partij. Maar die column is vooral verontrustend omdat het persoonlijke en het politieke vermengd worden, niet door de columniste maar door de partij in kwestie. Met karaktermoord als gevolg.
‘s Avonds in bed lees ik de Libelle. Omdat ik de oude nummers van mijn moeder krijg, lig ik altijd een beetje achter en dus vond ik pas een eind in september een stukje over hoe je als werkende vrouw in de vakantiesfeer kunt blijven als je weer terug bent. Je kan bijvoorbeeld de eerste dag in je agenda blokkeren voor afspraken, zodat je alle tijd hebt om de ingekomen post te lezen en met collega’s bij te praten. Sowieso is het aan te raden om de eerste week geen al te concrete taken te verrichten.
Het ZonMw programma Diversiteit in het jeugdbeleid heeft donderdag haar resultaten gepresenteerd op het congres Opgroeien als samenspel. Onderzoeken, academische werkplaatsen en andere projecten kwamen aan bod, die vanuit dit programma zijn gefinancierd. In een van de workshops hebben we resultaten gepresenteerd over het onderzoek Mentoring en migrantenjeugd, Effecten en werkzame factoren.
Een onderzoek dat is uitgevoerd door Aletta E-Quality, samen met het ISW (Instituut voor Integratie en Sociale Weerbaarheid, van de Rijksuniversiteit Groningen).
Wanneer ik op zaterdagochtend mijn krantje lees, blader ik steevast door naar de kunstpagina. Na deze uitvoerig te hebben bestudeerd is pas de rest van de krant aan de beurt. De pagina’s economie daarentegen lees ik slechts zelden. De berichtgeving over de financiële crisis maakt me moe en de mannen in zwarte pakken die er over praten lijken verder weg van me te staan dan wie dan ook. Als kind vond ik economie op de middelbare school al niet interessant, dus hier is klaarblijkelijk weinig aan veranderd.
Op 8 maart (Internationale Vrouwendag) is het dan zover - ik kan bijna niet meer wachten tot onze Vrouwenmuziekmarathon van start gaat. In het Concertgebouw te Amsterdam gaan we er dan met de zangeressen Roberta Alexander, Tania Kross, Karin Strobos, Irene Maessen tegenaan in deze ‘levende canon van de vrouwenmuziek’. De marathon duurt van 19 tot 23 uur en we zullen daarin 46 liederen van maar liefst 21 componistes uit de afgelopen 1000 jaar uitvoeren.
