The Women’s Olympics, maar…

Wat heb ik deze zomer genoten van de Olympische Spelen 2012. Een prachtig sportevenement met zoveel emoties bij al die sporters die vier jaar lang hebben getraind voor dat ene doel: de gouden medaille. De spelen van Londen waren ook geweldig voor een ieder die de emancipatie van vrouwen een warm hart toedraagt. Wat mij betreft is het niet onterecht dat deze spelen door verschillende media zijn benoemd als The Women’s Olympics.

Londen 2012 waren de eerste spelen waarin elk team uit de 204 deelnemende landen een vrouwelijke atleet afvaardigde, IOC-voorzitter Jacques Rogge noemde het in zijn openingsspeech a boost for gender equality. Het waren de spelen waarop vrouwen voor het eerst meededen in alle competities, terwijl mannen bij het onderdeel ritmische gymnastiek nog vanaf de kantlijn moeten toekijken. De spelen waar 44% van de atleten vrouw was, in het team van sportnatie Verenigde Staten waren vrouwen zelfs in de meerderheid. De spelen waarin de sportgekke Britten meerkampster Jessica Ennis tot hun held bekroonden. De spelen waarop Habibi Ghribi de eerste vrouwelijke Tunesische atleet werd die een gouden medaille won en na haar race de prachtige woorden ‘for all the Tunisian people, for Tunisian women, for the new Tunisia’ sprak. De spelen waar in het basketbal de eerste dunk ooit door een vrouw werd opgetekend (door de Australische Liz Cambage). De spelen waarop vrouwelijke atleten als Marleen Veldhuis en de beachvolleybalster Kerri Walsh-Jennings als jonge moeders hun Olympische succes prolongeerden. De spelen waarin Nederland haar nieuwe zwemkoningin Ranomi Kromowidjojo in het hart sloot.

Maar…
Deze mooie cijfers en de topprestaties van vele vrouwelijke atleten uit de hele wereld, hebben een aantal opmerkelijke incidenten niet kunnen verbloemen. Voorafgaand aan de spelen werd duidelijk dat zowel de Japanse als de Australische voetbalbond hun vrouwelijke teams economy class lieten afreizen naar Londen, terwijl hun mannelijke collega’s met de benen gestrekt in de business class zaten. De Japanse bond zei in een reactie dat de mannelijke voetballers in tegenstelling tot de vrouwen professionals waren en dat dit gegeven het onderscheid had gemaakt. Dat de Japanse voetbalvrouwen al jaren zeer succesvol zijn, met onder andere het behalen van het wereldkampioenschap in 2010, en dat de Japanse mannen bovendien weinig kansen werden toegedicht op het evenement, werd niet gemeld. De terugreis van de vrouwen is overigens, na het behalen van een zilveren medaille, geüpgraded naar business class.

Ook opmerkelijk is dat vrouwelijke sporters eerder lijken te worden afgerekend op hun lichaam. Verschillende vrouwelijke atleten kregen in aanloop naar de spelen te horen dat ze niet genoeg waren afgetraind en te veel vet op hun lijf hadden. De Amerikaanse gewichtsheffer Holley Mangold kreeg op social media bijnamen als the fat en the beast toebedeeld, en werd mikpunt van grappen als: ‘Holley Mangold tested positif on pudding’. Tegenover een journalist van Reuters sprak zij haar frustraties uit: Fat? We are fit. Get over it.

Hordenloopster Lolo Jones kreeg juist het tegenovergestelde te horen. In een artikel in The New York Times werd gezegd dat Jones haar sexappeal te veel zou uitbuiten op commercieel gebied. Alsof zoiets ooit over David Beckham of zwemkoning Ryan Lochte zou worden gezegd! Gabby Douglas, de eerste afro-Amerikaanse turnster die ooit een medaille (goud!) haalde op de individuele meerkamp en daarmee een prachtig rolmodel is voor vele afro-Amerikaanse meisjes, kreeg zelfs kritiek op haar haren. Haar gesteilde haren waren, na een dag vol gymnastische inspanning, weer enigszins opgekruld en dit keurden vele kijkers van het evenement via internet af. Positief is wel dat deze succesvolle sportvrouwen mondig genoeg zijn om een weerwoord klaar te hebben en om eisen te stellen aan hun sportbond. Minpuntje is dan weer dat de posities in deze sportbonden en andere managementfuncties binnen de topsport voornamelijk nog worden bezet door mannen. (Wanneer is de tijd rijp voor Nederlands eerste vrouwelijke Chef de Mission?)

Toekomst
De Olympische Spelen 2012 waren een fantastisch evenement voor de vrouwelijke sporters. Ook al is er nog veel te winnen, laten we deze spelen als uitgangspunt nemen voor een gelijkwaardige sportbeoefening door mannen en vrouwen met bijbehorende gelijkwaardige behandeling en beloning. Op nog vele fantastische zomerspelen!

Marah Michel (1986) is historicus en fanatiek sportkijker. Ze werkt bij Aletta E-Quality als medewerker communicatie, projecten evenementen.