Het kasteel van de Hertog van Hamilton ligt in een groot park wat voor een groot gedeelte wordt verhuurd aan een club die het openstelt om te fietsen en te wandelen. Na een kort bezoek zijn Aletta Jacobs en Carel Gerritsen verder gefietst richting Lanark.
“Geleidelijk bergopwaarts gaande, slechts nu en dan met een korte steiler opwaarts en neergaande golving in den weg, is men wel verplicht langzaam te rijden en de indrukken van de omgeving in zicht op te nemen. Ongeveer op de helft van den afstand tusschen beide stadjes zagen wij een van de groote vallen van het water, van waar uit de Clyde haar aanvangspunt neemt. Vooral op eenigen afstand tusschen het groen der omliggende boomen en planten, is het gezicht van die vallende schuimende watermassa, betooverend schoon.”
Een nog grotere, bredere en hogere waterval is die ongeveer twee mijlen verder ligt voorbij Lanark. De waterval ligt in een park dat bij het Bonningtonhouse hoort. Een orthodoxe weduwe is gelukkige bezitster van dit park en heeft de waterval opengesteld voor bezoek. De enige voorwaarde is dat er op zondag geen toegang verleend mag worden. Helaas was het voor Jacobs en Gerritsen zaterdagavond al te laat om nog langs te gaan en zouden ze deze waterval moeten missen. De eigenares van hun hotel kende iemand van de parkopzichters. Via een schriftelijk verzoek heeft ze hem gevraagd of het voor Jacobs en Gerritsen mogelijk was om via een andere route alsnog de waterval te bezoeken. De parkopzichter vertelde hen tijdens de wandeling richting de waterval dat zijn meesteres, de weduwe, vier maanden op vakantie was en dat daardoor deze uitzondering gemaakt kon worden.
Jacobs en Gerritsen wilden een flink stuk afleggen richting Ayr, een badplaats. Het probleem is alleen dat er tussen Lanark en Ayr vrijwel geen enkel dorp ligt waar ze zouden kunnen overnachten.
“Doch nauwelijks hadden wij het vierde gedeelte van onzen tocht afgelegd, of dikke wolken pakten zich samen en een paar uren achtereen viel de regen in aanhoudende stralen neder, zoodat wij wel verplicht waren in de eenige herberg van Douglas een schuilplaats te zoeken.”
De regen deed niet veel goeds voor de kwaliteit van de wegen. Het zachte oppervlak van de grond was een breïge massa geworden waardoor fietsen volledige inspanning en aandacht koste. Van genieten van was dan ook niet echt meer sprake. Om negen uur ’s avonds bereikten ze Mauchline, een plaats ongeveer tien mijl van Ayr. Uitgeput besloten ze hier te overnachten.
De volgende dag regende het nog steeds en aangezien het slechte weer vanuit Ayre kwam, was het beter om met de trein weer terug naar Glasgow te gaan. Hier regende het inmiddels ook, dus werden de fietsen opgeborgen en gingen Jacobs en Gerritsen de stad verkennen per tram.
“Tot zeven uur ’s avonds heerscht hier in al de hoofdstraten de grootste levendigheid en drukte van verkeer. Evenals in de groote straten van Londen zorgt de politie voor een geregelden gang der middelen van vervoer en moeten de rijtuigen, trams, bansomes, wagens, karren enz. komende uit de een of andere richting, bij een kruispunt der straten stilstaan wanneer een agent zijn hand opsteekt, om daardoor die, welke van een andere richting komen, gelegenheid te geven te kunnen passeeren.”
Na zeven uur ’s avonds is de stad plots veranderd in een stil provinciestadje. Alle winkels zijn gesloten en zelfs de restaurants ontvangen geen gasten meer. Alleen de gelegenheden waar bier en andere dranken worden verkocht blijven open. De openbare vermakelijkheden beginnen om half acht maar de twee gelegenheden die Jacobs en Gerritsen bezochten eindigde om tien uur. Het voordeel is dat dit een hoop extra straatverlichting bespaard, maar het nadeel is dat er voor de toerist ’s avonds weinig te beleven valt.
Dit is het achtste deel in de serie Tour d'Aletta