
Nu Nederland voor het eerst in 32 jaar weer in een finale van een WK staat, moet ik terug denken aan de allereerste keer dat ik bewust naar voetbal keek. Dat was in 1978 toen het WK in Argentinië plaatsvond en Nederland ook de finale haalde.
Als meisje groeide ik op tussen alleen maar jongens, zeven buurjongens en een broertje. Hoe mijn liefde voor het voetbal ontstaan en gegroeid is, weet ik eigenlijk niet. Wel weet ik dat ik tijdens dit WK fan van Oranje ben geworden en altijd gebleven, ook al is mijn liefde soms wat minder trouw geweest door de loop der jaren. Mijn ouders daarentegen vonden televisie niet zo belangrijk en voetbal al helemaal niet. Daarnaast werd dit WK gespeeld in Argentinië, een land dat het in die tijd niet zo nou nam met de mensenrechten. Wij hadden een oude zwart-wit tv en die ging vlak voor het WK kapot. Dus hun mededeling was, na de zomer kopen we wel een nieuwe, ga maar lekker buitenspelen of een boek lezen. Hoe ik ook protesteerde want er werd toch gevoetbald en Nederland haalde de finale, het hielp niets. Er zat maar een ding op, een plek zoeken om de wedstrijden te kunnen kijken. Gevolg was dat ik die zomer geadopteerd werd door de buren en als mijn moeder me zocht, ze me daar voor de buis op de bank kon vinden. Ik zie mezelf nog zitten tussen de jongens op een oncomfortabele groene bank met een bakje chips op schoot.
Opvallend genoeg geven de mannen in mijn directe omgeving, mijn broer, mijn vader, mijn man, echt niets om voetbal. Ook een van mijn zoontjes vindt er helemaal niets aan, ja wel aan die oranje toeter maar niet aan het spelletje. Maar ik heb wel een vriendin die iedere thuiswedstrijd van FC Groningen in het stadion te vinden is en een ander die met haar man naar alle wedstrijden van Ajax gaat. Deze vrouwen praten met heel wat meer verstand van voetbal dan sommige mannen. Dus hoe zo, voetbal is een mannensport?
Des te opvallender is het dat op de voetbalprogramma’s op televisie alleen maar mannen te zien zijn. Ik weet het, ik ben niet de eerste en zeker niet de enige die dit opmerkt. Maar het ergert me wel. Alle mannen die de sportjournalisten kunnen bedenken worden van stal gehaald maar een vrouw ho maar. Het kan echter wel! Vorige week donderdagavond zat ik in de auto en luisterde naar Radio 1. Ik viel midden in een programma en tot mijn aangename verrassing waren er drie vrouwen met verstand van zaken en recht van spreken uitgenodigd om de aanstaande wedstrijd van Oranje te becommentariëren. Een sportjournaliste, de assistent coach en de spits van het van het Nederlands vrouwenelftal. De dames leverden een messcherpe analyse en hun voorspelling van een 2-1 winst kwam uit.
Daarom op de valreep deze oproep aan alle mannen in Hilversum: Laat zondag zien dat het kan, sluit de berichtgeving over het WK af met alleen maar vrouwen aan tafel.
Jullie mogen me bellen voor suggesties!
Antia Wiersma







Reacties
Ook Hanneke Groenteman heeft
Ook Hanneke Groenteman heeft deze oproep gedaan ook al noemt zij het een experiment. Ze geeft tevens drie namen: Vera Pauw, Barbara Barend en Anna Enquist.