Gemiddeld wordt 10% van de topposities in bedrijven door een vrouw bekleed, in Nederland is dit percentage 5%. De EU kondigde direct maatregelen aan. Een regelrechte ramp voor de vrouwen die zij menen te ‘beschermen’ en de mannen die hier de dupe van worden.
Strijden voor emancipatie ten aanzien van rechtsgelijkheid is liberaal gezien bewonderenswaardig: stemrecht, juridische bekwaamheid en baas over het eigen lichaam zijn hier voorbeelden van. Positieve discriminatie heeft echter niets te maken met het bevorderen van rechtsgelijkheid. Het idee dat vrouwen ‘hulp’ nodig zouden hebben is ronduit vrouw- (en niet te vergeten: man-) onvriendelijk.
Deeltijdwerken heeft consequenties
Allereerst is het met een percentage van 70% aan deeltijdwerkende vrouwen misschien ook niet zo vreemd dat er minder vrouwen doordringen tot de top van het bedrijfsleven. Het behoeft geen betoog dat er in de boardroom geen plaats is voor een negen-tot-vijf mentaliteit, laat staan een deeltijdmentaliteit. Daarnaast: deeltijd werken is een keuze. Een luxe zelfs. Er zijn maar weinig andere landen in de wereld op te noemen waar vrouwen zich de luxe kunnen veroorloven van niet voltijd te werken. Bij keuzes horen echter wel consequenties: zoals het niet kunnen hebben van dezelfde carrièrekansen als de voltijd werkende collega.
Aan de bak gaan
Ook is het gedrag van vrouwen onderling eveneens geen stimulerende factor: het is nog altijd maatschappelijk niet volledig geaccepteerd om als moeder voltijd te werken. Bij gratie Gods wordt het Meldpunt Kindermishandeling niet geattendeerd op de ontaarde moeder zodra de hangmoeders leunend tegen de bloemetjesfiets opvangen dat de kinders vijf dagen in de week in de dagopvang zitten. Dit kent ook een ander uiterste. Boze parelkettingen die boekjes voltikken over ‘verwende prinsesjes’ en menen dat vrouwen ‘de plicht’ hebben om te gaan werken of anders hun studiegeld maar terug moeten betalen, is in principe van hetzelfde laken een pak. Het zal een stuk schelen als vrouwen deze energie niet gebruiken om elkaar moreel de maat te nemen, maar om aan de bak te gaan: of dat nou achter het aanrecht of achter een computer is, maakt niet eens zoveel uit.
Omdat ze een vrouw is
Ten tweede wordt er compleet voorbij gegaan aan de vrouw haar toppositie heeft te danken aan positieve discriminatie. Zij zal zich continu moeten afvragen of ze wel goed genoeg is voor de positie. Doet zij dit zelf niet dan zullen haar nieuwe collega’s of ondergeschikten dat wel doen. Zij zit niet op haar plek puur door haar bijdrage (merit) maar door het simpele feit dat zij een zij is. Meritocratie wordt op deze wijze ondermijnt en is niet alleen voor de vrouw in kwestie een vervelende positie, maar demotiveert eveneens de niet-vrouwelijke groep.
Positieve discriminatie is ook uitsluiten
Door in dit geval vrouwen een extra privilege toe te kennen, en dus een groepsrecht, wordt een stuk vrijheid van mannen ontnomen. Mannen worden namelijk kansen ontnomen, puur omdat zij de pech hebben man te zijn (klinkt bekend, dames?). Discriminatie baseert zich op uitsluiten, maar wat hier positief aan is zal elke liberaal zich afvragen. Wat voor risico het maken van de ‘maatschappelijk wenselijke’ keuze boven de ‘beste’ keuze met zich meebrengt voor de organisatie in termen van efficiency moge duidelijk zijn.
Dit gezegd hebbende, lijkt de Rotterdamse leus “niet lullen maar poetsen” de meest emancipatoire leus denkbaar anno 2012.
Dieuwertje Kuijpers is wetenschappelijk medewerker van de prof. mr. B.M. Teldersstichting, het wetenschappelijk bureau gelieerd aan de VVD en ten behoeve van het liberalisme.