Ik denk dat ik een jaar of tien moet zijn geweest, toen ik me voor het eerst bezig hield met de vraag hoe ik later wilde leven en met wie. Ik zat in een klas met slechts vijf meisjes waarvan twee al ‘vaste’ verkering hadden. Kortom het onderwerp speelde. In die tijd was er een vragenspelletje populair waarin je vriendinnetjes je een aantal vragen stelde over je toekomst. Vragen als hoeveel kinderen wil je later krijgen? Hoe oud ben je als je gaat trouwen? En wat word je later als je groot bent?
Opvallend genoeg zijn mijn antwoorden van toen niet bewaarheid. Ik antwoordde namelijk dat ik absoluut geen kinderen wilde krijgen want ik had kort daarvoor een vreselijke documentaire over bevallingen gezien. Dus ik had besloten dat ik, als ik ze al wilde, dan maar ging adopteren. Ik zou 22 zijn als ik zou gaan trouwen. Maar toen ik eindelijk 22 was, had ik net mijn eerste liefde verlaten juist omdat hij met me wilde trouwen. En mijn grote droom was astronaut worden want ik was en ben gefascineerd door de ruimtevaart (spacelab, voyager en niet veel later de lancering van de space shuttle). Helaas bleek ik een echte alfa en ben ik niet de ruimte ingegaan maar het verleden ingedoken. Hoewel mocht ik ooit nog een keer de kans krijgen ….
Uit diezelfde periode herinner ik mij een gesprek met mijn vader. Ik weet nog waar we liepen, op het Schuitendiep in Groningen. Ik vroeg hem wat hij ervan zou vinden als ik niet met een man zou trouwen maar met een vrouw. Of met een gekleurd iemand, of helemaal niet zou trouwen. Mijn ruimdenkende vader gaf het mooiste antwoord dat een ouder zijn of haar kind kan geven. Een antwoord vol vertrouwen en liefde. Hij antwoordde dat het hem helemaal niets uitmaakte. Als ik maar gelukkig zou zijn. Ik hoop dat ik mijn zonen het zelfde vertrouwen mee kan geven over hun seksuele identiteit als mijn vader mij destijds heeft gegeven.
Antia Wiersma (dochter, echtgenote, moeder, tante) is historicus en werkzaam bij Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis