Donderdag 17 november overleed wetenschapper en activiste Saskia Poldervaart. Ze was strijdbaar tot op het eind en jarenlang een belangrijke schakel in feministisch Nederland.
Twee weken geleden was ze nog aanwezig bij de tweejaarlijkse uitreiking van de naar haar genoemde ‘Saskia Poldervaart Prijs’.
We herdenken haar als een vrouw met een groot hart, integer, altijd strijdend voor feministische idealen.
Als Dolle Mina en FemSoc-activiste heeft Poldervaart zich vanaf 1970 ingezet voor rechten van vrouwen. Het juryrapport bij de instelling van de Saskia Poldervaart-prijs meldde dat “haar feminisme niet op hield bij de grenzen van Nederland, zelfs niet bij de grenzen van de vrouwenbeweging. Zij heeft zich ingezet voor solidariteit met vrouwen in Latijns-Amerika en Afrika. Daarnaast zijn Nederlandse vakbonden, milieugroepen, krakers en andere globaliseringsactivisten door Poldervaart steeds vanuit feministisch oogpunt met solidaire, maar kritische betrokkenheid gevolgd en op patriarchale schoonheidsfouten aangesproken.”
Saskia Poldervaart heeft een levenlang actie gevoerd. Bijna dagelijks stond ze op de barricaden. Ze ging de deur niet uit zonder pamfletten, schreef de Volkskrant in 2009. ”Voor de democratisering van het wetenschappelijk onderwijs, tegen de Vietnamoorlog.” En, bovenal, voor de rechten van vrouwen. “Ik was van het vrolijke actievoeren, ik was fanatiek, maar niet dogmatisch.''
Een grote kritische betrokkenheid legde zij als wetenschapper aan de dag ten aanzien van het feminisme als sociale beweging. Ze stelde altijd kritische en principiële vragen. Met recht werd ze voortrekster van vrouwenstudies en genderstudies aan de universiteit van Amsterdam. Ze publiceerde meer dan honderd wetenschappelijke artikelen en een paar boeken. De verdiensten van Saskia Poldervaart voor vrouwen zijn bijzonder groot geweest.
We herdenken een grootse vrouw. En missen een warm mens.
Saskia Wieringa, directeur van Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis
© Copyright Arenda Oomen