Aletta Jacobs en Carel Gerritsen veilig aangekomen in Engeland. Bij aankomst vielen onmiddellijk de eerste regendruppels, die nog enige tijd aanhielden. Dit maakt de toch al niet geweldige wegen er niet beter op.
“Op wat de Engelschman een excellent road noemt, komen altijd nog wel hoogten voor als die van ‘Plattenberg’ bij Doorn of van den Soesterberg. ’s Morgens bij aankomst der boot viel er gestadig een fijne regen, eene die wel is waar niet doordringt, maar waarvan men toch terdege nat wordt en die de macadamwegen spoedig het terige laagje specie bezorgt dat des wielrijders krachten uitput. Zulke doorweekte grond zuigt aan de banden; hij laat ze niet los. En hoe onaangenaam de stof ook moge zijn, wanneer eenige dagen achtereen de zon fel geschenen heeft, is zij te verkiezen boven het afmattende der doorweekte, heuvelachtige wegen bij regenachtig weer.”
Fietsen in Londen blijkt een uitdaging. Door de glibberige wegen moet je een geoefend fietser zijn om te voorkomen dat je achterwiel wegglipt. Het drukke verkeer is gelukkig geen belemmering, want het wordt perfect geleid door de politie. Bovendien letten alle bestuurders goed op en zijn ze erg geduldig. Wanneer ze niet kunnen inhalen, blijven ze rustig achter elkaar rijden. Toch hebben Jacobs en Gerritsen besloten om met de Underground van West-Central naar Kensington in West-End te gaan. Aanvankelijk was het verboden om de fiets mee te nemen in de Underground, maar na massaal protest van de Londenaren is er een aparte goederenwagon gekomen om de fietsen in te vervoeren.
“Men is voor den aandrang der publieke opinie bezweken en vervoert ze nu voor een vast tarief van six pence, echter niet tenzij de vervoerder van de fiets ook mede reist en zijn naam en adres in Londen op een etiquet aan het rijwiel hangt. Men moet zelf het wiel de hooge trappen der undergroundspoor afdragen en scherp toezien dat het in den goederenwagon wordt geplaatst, terwijl men aan het station van aankomst zelf weer heeft te zorgen dat het uit de wagon wordt gezet en maar moet zien dat men het op den beganen weg, ongeveer 60 treden hooger gelegen, krijgt.”
Er worden strenge regels gehanteerd voor fietsers in Londen. Zo mogen ze in de parken alleen op de brede paden komen en bovendien soms alleen in de ochtend. In Hyde Park betekent dit bijvoorbeeld dat ze alleen op de grote kruiswegen mogen rijden vóór ’s morgens twaalf uur. In de namiddag is het in het park namelijk druk met wandelaars, rijtuigen en equipages met vierspannen. Op de wegen waar paard en wagen rijden, is het voor fietsers verboden. Het meest opmerkelijke is misschien nog wel dat het zelfs niet toegestaan is om met de fiets aan de hand op het voetpad te lopen. Ook bij gladheid moet je met je fiets gewoon op de weg lopen.
In tegenstelling tot Nederland hebben de Engelsen een vriendelijke houding tegenover fietsers. Voetgangers lopen uitsluitend op het voetpad en wanneer ze een fietsbel horen wijken ze hier voor uit. Als het eindelijk wat is opgeklaard, hebben Jacobs en Gerritsen onmiddellijk de fiets gepakt. Een tocht door Chelsey langs de Thames bracht ze uiteindelijk bij Westminster. Na een bezoek aan de Abbey, hebben ze afgesproken met een vriend in Westminster Hall.
“Wij kwamen ongeveer 5 uur in den namiddag en werden door een bevriend parlementslid onthaald op een kop thee op het heerlijk terras van the Houses of Parlement. Dat terras is aan de Thames geleden en wordt gedurende den zomer zoolang het Huis zit druk bezocht door de dames der parlementsleden. Eenige honderden vinden dan gemakkelijk plaats. Aan de toiletten wordt buitengewoon veel zorg besteed. Velen blijven in den restaurant van ‘het Huis’ dineeren en gebruiken na afloop daarvan de koffie weer op het terras.”
Dit is het tweede deel in de serie Tour d'Aletta