Het regent. Jip en Janneke kunnen niet naar buiten. Dus gaan ze maar naar zolder, waar de koffer met verkleedkleren staat. “Zullen we vadertje en moedertje spelen?” vraagt Janneke. “Goed,” zegt Jip, “en ik was de moeder.”
“Nee,” zegt Janneke, “ík was de moeder!”
“Nietes,” meent Jip, “jij bent altijd al de moeder. Ik vind er niets aan!”
Jip trekt een mooie jurk uit de hutkoffer. Dan frommelt hij de lippenstift die hij van moeders kaptafel heeft gepikt uit zijn broekzak. Janneke kijkt eerst bedremmeld toe, maar als Jip zijn lippen rood geverfd heeft, begint ze luid te krijsen.
Ze rukt aan één mouw van de jurk. Jip houdt de andere mouw stevig vast.
“Kgrrrrt!” doet de jurk. Nu huilen ze allebei.
Dan verschijnt moeders hoofd in het trapgat.
“Zo, en wat is hier aan de hand?” vraagt zij.
“We gingen vadertje en moedertje spelen en toen wilde Jip de moeder zijn,” klikt Janneke.
Jip zit er pruilend bij. De lippenstift druipt over zijn kin.
“Nee,” sust moeder, “hij wilde natuurlijk gewoon huisman zijn. Ja toch, Jip?”
“Nietes,” snikt Jip, “ik wil een échte mamma zijn!”
“Och hemeltje!” Moeder slaat een hand voor haar mond. Haar andere hand legt ze op Jip’s voorhoofd.
“Je hebt de gembersymfonie! Gauw in bed jij!”
“En jij als de wiedeweerga naar huis, Janneke. Niet weer terugkomen voordat het over is, hoor!”
Gastcolumnist Janieke Kistemaker heeft dit verhaaltje, in een melige bui, al eerder gepost op het Noodlesforum en op haar blog:
http://janiek.wordpress.com/