Een avondje GLTB tv Het was de avond van de Canal Parade en Nederland 3 was er klaar voor : de hele avond GLTB tv. Ik ging er eens goed voor zitten. Het begon met het BNN programma FC Gay : voetbal en homoseksualiteit. Nederland kent 950 profvoetballers. Statistisch gezien zouden er dan zo’n vijftig homoseksueel moeten zijn, maar er is er geen een bekend. Hoe komt het toch dat voetbal en homoseksualiteit toch zo slecht samengaan. Profvoetballers die allemaal toevallig geen homo-voetballer kennen en er niks op tegen zouden hebben, maar als ze er een kenden, haha, wel even iets zouden zeggen als hij onder de douche zijn stukje zeep zou laten vallen. Bestuurders die zeiden er alles aan doen om discriminatie tegen te gaan, echt, al jaren, maar ja, het duurt even hé, zoiets los je niet zomaar op. Michael van Praag, voorzitter van Ajax, beloofde mooie dingen. Frits Barend maakt zich wel boos om spreekkoren die nog altijd te horen zijn en waar hij zich 5 jaar geleden al boos over maakte : kanker homo, kanker jood, kanker neger, etc Volgens hem had daar nu dus wel al eindelijk eens iets aan gedaan moeten zijn.
Trainers en voetballers
Veel trainers kunnen er alleen maar een beetje lacherig over doen of willen in eerste instantie geen antwoord geven op de vraag of ze homo' s in het betaald voetbal kennen en duwen geirriteerd de microfoon weg als ze met de vraag worden geconfronteerd of er homo’s in hun team zitten. Frank de Boer die zegt dat het wel aan de motoriek van homo’s zal liggen dat ze niet voetballen, maar verder, nee hoor, niks tegen homo’s. Jongetjes die willen gaan voetballen en soms echt goed zijn en een carriere in het voetbal zouden kunnen beginnen voelen zich onzeker, worden soms uitgescholden, voelen zich niet thuis in de macho-wereld en durven niet uit de kast te komen. Trainers hebben niets in de gaten en leggen ook alle verantwoording bij de jongens zelf.
Voetballen met plezier
Henk Krol kwam met voorbeelden van jongens die zo gepest werden dat ze nooit meer een voetbalveld betraden of zelfs zelfmoord pleegden. Het wordt zo natuurlijk ook wel een en al narigheid en dat is het vaak ook, maar ik mis de luchtigheid en de pogingen om met veel inzet en vooral ook veel plezier te proberen om dingen te veranderen. Het is heel belangrijk dat homo's en lesbiennes kunnen en willen sporten en uit de kast durven komen, maar ik hoop dat dat niet alleen in een stemming van ernst en treurigheid hoeft te gebeuren. Alleen de voetballer die na een tijd zonder veel plezier bij een Brabantse club gespeeld te hebben overstapte naar een andere club in Amsterdam, waar hij gesteund werd door zijn trainer die er een non-issue van maakte kon weer met plezier voetballen. Daar merkte hij dat hij op die manier met plezier kon voetballen en met de jongens ook af en toe een geintje kon maken over zijn homo zijn. Maar kon hij daar ook echt uitkomen voor zijn homoseksualiteit kan je je afvragen ?
Vrouwenvoetbal
Er werd ook aandacht besteed aan vrouwenvoetbal. Waarom zijn daar wel veel lesbische vrouwen ? Maar dat is natuurlijk niet zo gek. Voetbal is een stoere sport. Er zijn veel ' stoere' lesbiennes , de sport past bij het imago van lesbische vrouwen. En niet bij het imago van homo' s, in de ogen van veel mensen. Het gaat natuurlijk ook heel erg om beeldvorming. Homo’s zijn in de ogen van veel mensen per definitie verwijfd, voetbal is een stoere sport, dus dat past niet. Dat dé homo niet bestaat, daar kan je veel mensen niet van overtuigen. Net zoals van het feit dat je ook als nicht misschien gewoon wilt voetballen, verwijfd of niet.
Weinig diepgang
Het programma bleef een beetje een schets van meningen en erg diepgravend was het allemaal niet. De belangrijkste conclusie was: het ligt niet aan de trainers, het ligt niet aan de bestuurders, het ligt niet aan de voetballers, die bedoelen het allemaal goed. Er werd in het programma dan ook niet ingegaan op het beeld dat de voetbalmannen hadden van homo’s. Ook niet op hoe ze het nu echt zouden vinden om een homo in de club te hebben, het kwam niet verder dan wat lacherige domme grappen. En dus is het de schuld van de gewelddadige, scheldende supporters. Ik denk toch dat de trainers, voetballers en bestuurders ook de hand in eigen boezem moeten steken. Ik besloot toch nog maar even naar de film The kids are allright te kijken, maar zelfs Annette Bening kon de avond niet meer goed maken.