Een vrouw in het uitvaartvak

“Het is wel een heel afwisselend beroep dat u hebt.”

“Bent u wel eens vrij?”

“Dit soort onenigheid maakt u vast wel vaker mee.”

Deze uitspraken en vragen van mensen die ik in mijn werk ben tegengekomen, verwoorden een aantal aspecten van mijn werk als uitvaartondernemer.

Ik doe dit werk nu vijftien jaar. Daarvoor was ik werkzaam in het welzijnswerk, zowel jongerenwerk als vrouwenwerk, betaald en onbetaald, uitvoerend en als bestuurder. Dit is een schat aan ervaring die in mijn werk nu goed van pas komt. Hierbij moet je denken aan zaken als omgaan met mensen in een cruciaal punt in hun leven, organiseren en mensen stimuleren zelf dingen ter hand te nemen. Lang is het uitvaartvak een mannenvak geweest. Sinds midden jaren negentig zijn er veel vrouwelijke uitvaartonderneemsters en uitvaartleidsters bij gekomen. Het omgaan met mensen is veel belangrijker geworden en vrouwen doen dat graag.

Waarom ben ik dit werk gaan doen?
Allereerst werd ik geboeid door een interview uit de Opzij met Monica Zeegers, de eerste vrouwelijke uitvaartonderneemster in de ‘nieuwe stijl’. Ze sprak over de manier waarop je zelf kunt handelen bij een uitvaart van een naaste. Ik vond dit eigenlijk heel erg logisch en het verbaasde me dan ook dat dit niet voor iedereen vanzelf sprak. Het liet me niet los en ik probeerde meer over het vak en visie te lezen. Dit viel niet mee. Uiteindelijk vond ik voldoende om me te voeden. Er verschenen boeken zoals Zand erover van Laura Broekhuysen en er was het tijdschrift Doodgewoon van Anja Krabben, e.d.

Een eigen bedrijf
Er kwam steeds meer in beweging in de uitvaartwereld, in opvattingen, gebruiken, ideeën. De visie om de dood en alles daar omheen dichter bij de mensen te brengen groeide en dat was wat ik wilde. Daar wilde ik ook mijn steentje aan bijdragen. Door bezuinigingen op het welzijnwerk waar ik toen werkzaam in was, besloot ik in 1996 de stap te zetten. Samen met een kennis gingen we ons voorbereiden op het starten van een eigen bedrijf. Inderdaad een eigen bedrijf en niet in loondienst. Het was niet dat ik loondienst vervelend vond, maar ik had begrepen dat je bij die grote bedrijven geen kans had om te werken op de manier zoals die mij voor ogen stond.

Aandacht en betrokkenheid
Wij gingen het anders doen. Wat centraal stond, was het begeleiden van mensen rond de dood en bij het nemen van afscheid van hun naaste. Zaken als tijd en aandacht, betrokkenheid, meedenken, nabestaanden stimuleren tot activiteit, bijvoorbeeld zelf de kist sluiten, zelf de laatste verzorging doen, waren voor ons belangrijk. Eigenlijk, realiseerde ik me op een gegeven moment, doe ik nog steeds of wéér emancipatiewerk. Ik maak mensen bewust van wat er gebeurt in hun omgeving en met henzelf. Daarnaast probeer ik hen vertrouwen te geven zodat ze dingen zelf kunnen aanpakken. Dat is de rode draad in het werk dat ik tot nu toe gedaan heb, zowel in het jongerenwerk, als het vrouwenwerk en nu met nabestaanden. Ik vind het mooi dat ik dat mag doen.

Marry Brokking is sinds de oprichting in 1997 mede-eigenaar van uitvaartonderneming Brokking & Bokslag Uitvaartbegeleiding. Bij het bedrijf werken alleen vrouwen en in juni breiden ze uit met een eigen afscheidscentrum.