Een aantal weken terug werd ik gevraagd om als ambassadeur van het tijdschrift Lover toe te treden tot de jury voor de Aletta van Nu- prijs. Ik vond het niet alleen een hele eer om als enige man te mogen meebeslissen, de opdracht maakte me ook ontzettend nieuwsgierig. Nieuwsgierig, omdat het hier ging om de uitverkiezing van een jonge vrouw (tussen de 18 en 35 jaar) die iets uitzonderlijks heeft gedaan. Ze heeft weerstand moeten doorbreken, lef getoond en is een onafhankelijk en sterk rolmodel voor andere vrouwen. Zoals Aletta Jacobs dat ook ooit was, lang geleden, tijdens die eerste feministische golf. Mijn interesse werd gewekt omdat de teneur in de media tegenwoordig is, dat dit soort vrouwen in Nederland eigenlijk niet of nauwelijks (meer) bestaat.
Nederlandse vrouwen worden maar al te vaak neergezet als een stel verwende prinsesjes, zoals in het gelijknamige boek van Elma Drayer: ze werken in deeltijd en zijn daardoor financieel afhankelijk van een man. Werk zou voor hen vooral ‘leuk’ moeten zijn en hen helpen bij hun zelfontplooiing, in plaats van dat ze daarin met bloed, zweet en tranen weerstanden moeten overwinnen. Kortom, als je de mediateneur mag geloven zijn Nederlandse vrouwen verweekte wezentjes zonder ruggengraat en behoren de Aletta’s tot een uitstervende soort.
De 60 aanmeldingen die wij binnenkregen voor de Aletta van Nu-prijs gaven echter een heel ander beeld. Dit waren vrouwen die bijvoorbeeld een eigen bedrijf waren gestart en hard werkten om van hun droomonderneming een succes te maken. Het waren vrouwen die zich dag in dag uit inspanden om in allerlei organisaties hun emancipatoire idealen te verwezenlijken. Vrouwen die zich uit een moeilijke achterstandspositie hadden ontworsteld en nu hun verhaal wilden delen met lotgenoten. Geen verwende prinsesjes, maar moedige vrouwen en meiden met pit.
Onafhankelijke vrouwen, die voor zichzelf en anderen opkomen en zichzelf nooit en te nimmer een slachtofferpositie zouden aanmeten. Geen beter argument tegen de negatieve beeldvorming over de moderne Nederlandse vrouw dan deze bonte verzameling van emancipatiestrijdsters en ondernemers.
Het was dan ook niet gemakkelijk om met mijn mede-juryleden tot een definitieve lijst met nominaties te komen. Er zat dermate veel talent bij de aanmeldingen dat de definitieve keuze tot verhitte discussies leidde.
Uiteindelijk is het ons echter gelukt om tot een lijst te komen en die kunnen we dan ook met gepaste trots presenteren. De geselecteerde vrouwen zijn het neusje van de zalm van wat Nederland aan inspirerende jonge vrouwen te bieden heeft. Er is nog hoop voor de emancipatie van de Nederlandse vrouw.
De Aletta’s van Nu komen eraan.
Dylan van Rijsbergen
Journalist en auteur 'Het Onbehagen van de Man' en jurylid Aletta van Nu prijs 2010