Aletta Blogt

Beyoğlu

Tijdens één van mijn nachtelijke uitstapjes in Beyoğlu – Istanbul, ben ik per toeval beland in een prostitutiebuurt voor transgenders. Verbaasd keek ik toe hoe transgenders uit de ramen hangen om klanten te lokken en hun pooiers die staan te schelden. Klanten die staan te onderhandelen en naar elkaar de prijzen staan te roepen. Mijn verbazing was niet gericht op de transgenders zelf, maar eerder hoe ze noodgedwongen bij elkaar zijn gedreven in een wijk in Istanbul. Ze zijn letterlijk verdreven uit het openbare leven alsof ze een ziekte verspreiden. Ze worden gedwongen om in de prostitutie te stappen, om geld te verdienen voor de gedroomde operatie en weg te komen uit Turkije richting Europa. Na een gesprek met een vriend die nauw betrokken is met LambdaIstanbul (organisatie voor rechten van LGBTI – Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender and Intersex), kreeg ik informatie dat leven van transgenders in Istanbul uit prostitutie bestaat, aangezien ze geen kansen krijgen om keuze te maken voor een ander beroep. In Turkije zijn de traditionele rolpatronen nog sterk aanwezig in de samenleving die versterkt worden door de overheid. Hierdoor is er weinig ruimte voor een mentaliteitswijziging of acceptatie van LGBTI mensen.

Veel meisjes dromen er van prinses te worden. De hele dag in mooie jurken rondlopen, bediend worden waar je maar gaat of staat, altijd doen wat je leuk vindt en vooral ’s avonds zwijmelen in de armen van je droomprins. Zeg nou zelf, welk meisje heeft die droom niet (gehad). Tot nog niet zo lang geleden, bleef het bij dromen. Want prinsen trouwden met andere prinsessen en niet met gewone meisjes.

Soms is het nuttig om terug te kijken naar vroegere opvattingen over de geschiktheid van vrouwen voor werk. Dat relativeert actuele opvattingen over vrouwen en werk. Zoals de opvatting dat vrouwen niet interessant genoeg voor een praatprogramma op televisie zijn. Of dat vrouwen tijdens hun zwangerschap niet in staat zouden zijn interessante klussen te doen.

Vriendin nieuwe Franse president wil eigen carriere behouden De nieuwe First Lady van Frankrijk, Valerie Trierweiler, studeerde politicologie aan de Sorbonne en is journaliste. Ze is al twintig jaar journaliste bij Paris Match. Voor dat blad volgde ze vele jaren de politiek. Zo heeft ze de huidige president ook leren kennen.

Dat ze samen strijdbaar waren. Een betere wereld met elkaar een stukje dichterbij brengen. Als je Rooie Vrouwen hoort praten over hun ervaringen gaat het kriebelen. Zullen we samen zorgen dat er niet bezuinigd wordt op kinderopvang? Zodat ik straks kan blijven werken als mijn kindje wordt geboren? En dat het dan lukt en we een feestje vieren?

De aanleiding om een film te maken over Margaret Staal Kropholler is de documentaire over het restauratieproces van het atelier van Rik Roland Holst in de Buissche Heide in West-Brabant. Ik maakte deze documentaire in samenwerking met Magda Augusteijn nadat we hiervoor waren gevraagd door de Vereniging van Natuurmonumenten.

Wie haat de Arabische vrouw? De Egyptisch-Amerikaanse opiniemaakster Mona Eltahawy schreef een artikel in het mei/junhinummerf van Foreign Policy ' Waarom haten ze ons'. Haar stuk lokte zoveel, meest negatieve, reacties uit, dat het tijdschrift zich genoodzaakt zag zes prominenten uit de Arabische wereld (vier vrouwen, twee mannen) een repliek te laten schrijven.

Enkele weken terug won ik de Johanna Naberprijs voor de beste afstudeerscriptie op het gebied van vrouwen-/gendergeschiedenis. Een eer die ik niet verwacht had, niet in het minst omdat mijn werk de rol van Somalische vrouwen in een conflict tussen Somalië en Ethiopië van drie decennia terug onderzoekt. Zelfs ik moet toegeven dat dit vrij obscuur is.

Op dit moment is er een kleine tentoonstelling in het Joods Historisch Museum te Amsterdam van Else Berg en haar collega en levenspartner Mommie Schwarz. Else Berg wordt geboren in Duitsland in een gegoede handels familie. Zoals in die kringen gewoon was, werd er veel aandacht geschonken aan opleiding, meisjes en jongens.

“Het is wel een heel afwisselend beroep dat u hebt.”

“Bent u wel eens vrij?”

“Dit soort onenigheid maakt u vast wel vaker mee.”

Deze uitspraken en vragen van mensen die ik in mijn werk ben tegengekomen, verwoorden een aantal aspecten van mijn werk als uitvaartondernemer.